Śnieżna zima może być porą roku dostarczającą młodzieży sporo radości. My w Sadowej postanowiliśmy na jednej z lekcji wychowania fizycznego zmierzyć się ze śniegiem właśnie.

Zadanie było proste w swoim założeniu. Uczniowie mieli wspólnie utoczyć kulę śniegową tak dużą, na jaką wystarczy im sił, zapału i ... suchych ubrań. Po osiągnięciu owego celu, w sposób jak najbardziej wyzwalający ukryte pokłady energii (dynamicznie i niemalże dziko) owo dzieło zmarzniętych rąk - zniszczyć.

Dodatkowym zadaniem było prozaiczne rzucanie do celu śniegowymi kulami. Jak owe radosne i nie lekkie przecież czynności (mokry śnieg) przebiegały, można ocenić oglądając fotograficzny ich zapis.

Fakt, iż nasze śniegowe harce były przyczyną wielu radosnych momentów, świadczy trochę przewrotnie iż nie tylko kon-strukcja może być satysfakcjonująca. Destrukcja też jest wpisana w nasz ludzki genotyp. Zadaniem szkoły zaś jest umiejętnie sterowanie nią i uświadamianie uczniom jej negatywnych wpływów, zarówno na jednostki jak i społeczeństwo.

Przypominanie znanego tylko teoretycznie niestety, większości dorosłych, zbawiennego wpływu sportu, kultury fizycznej, aktywności ruchowej na młodzież, można określić jako truizm. Nie da się jednak zanegować, iż owe działania są wspaniałym i znanym z mechaniki, swoistym "zaworem bezpieczeństwa". Konkluzja jest prozaiczna i życiowa. Nie korzystasz z takiego zaworu rodzicu, nauczycielu, masz wielkie szanse na destrukcyjny wybuch właśnie! :-( Na własne życzenie, oczywiście!